2010/Mar/09

 

 

ก่อนอื่น...

ทุกคนคะ ปิดปาก ปิดจมูกเร๊วว  ...

ขออีบีปัดกวาดเช็ดถูหยากไย่ในบลอคหน่อย -*-


อ่ะ เรียบร้อย...

ปุจฉา กันยารัตน์ไม่ได้เข้ามาอัพนานเท่าไรแล้ว?

เอ่อ  ครั้งสุดท้ายวันที่  4 พฤศจิกายน...ห๊า...4 เดือน !?!?!?!?!

(ลบอีนี่ออกจากยูสเซอร์เถอะค่ะคุณเวบมาสเตอร์...)

แต่เค้าไม่ได้หายหน้าหายตาไปเจ๋ยๆ นะ!

เค้ามีข้อแก้ตัว เอ๊ย คำอธิบายนะ!!

ก็เนตญี่ปุ่นมันไม่ยอมโหลด exteen อ่ะ! จะอัพแต่มันไม่ยอมให้โหลดอ่ะ

กว่าจะอัพได้นี่ก็ตบตีกันอยู่นานมากกกก

ได้ฤกษ์อัพ ก็ขอเปิดประเด็นด้วยเรื่องร้อนแรง (ตรงไหน?)


นั่นก็คือ....


เก๊าจะมารีพอร์ทงานที่เก๊าไปจับมือมาโอะเนียงมาแหละ!!!

กิ๊วววววววววววว.......(ฮาร์ทมาร์คๆๆๆๆๆๆ)



อาจจะยาวไป  และอาจจะเวิ่นเว้อเกินมิเตอร์

เพราะจะรีพอร์ทด้วยจิตใจสาวน้อย เอ๊ย แฟนเกิร์ลล้วนๆ

ใครรับไม่ได้กับถ้อยคำ กิริยา และสันดานของบี

กรุณาเลื่อนเม้าส์ไปที่เครื่องหมาย x ตรงมุมของ page นี้ แล้วจิ้มเบาๆ นะคะ

อั๊งงงงงงงงงงง.........


ด้วยรัก...



+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+



เอาตั้งแต่ตอนไหนดี? ตั้งแต่เลิกทำไบต์ดีมั้ย?  ฮ่าๆๆ

คืองี้จ้ะ  กันยารัตน์ทำไบต์อยู่ร้านอาหาร ซึ่งไบต์เลิกตอน 5 ทุ่ม (ดึกสัดด)

ทีนี้  เมื่อไม่กี่วันก่อน คุณเพื่อนที่หอคุยกันว่า  อยากไปคาราโอเกะจังเรย

แล้วก็มาชวนบีไปด้วย ซึ่งบีบอกว่า ไม่ได้อ่ะ วันพุธติดไบต์ ไปไม่ได้ชัวร์

แต่มันก็พูดทิ้งท้ายว่า ไม่เป็นไรๆ ไปได้พอดีๆๆๆ

ไอ้เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะหลังจากนั้น ไม่ได้รับการติดต่อ 

หรืออะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ทั้งสิ้น  ก็โล่งใจว่าคงไม่ไปกันแล้วล่ะมั้ง???

สรุป พอคืนนั้นทำไบต์เสร็จ ก็จะเดินมาขึ้นรถไฟกลับหอปกติ

ระหว่างเดินก็คิดอยู่ว่า จะไปจองบัตรดีมั้ย เพราะมันมีจองตอน 9 โมง

ซึ่งทำงาน เหนื่อยก็เหนื่อย ต้องรีบกลับไปนอนอีก จะตื่นมั้ยนะ

บ้านก็ใช่ว่าอยู่ใกล้ชินจูกุ (จัดที่ชินจูกุน่ะ)  ก็เดินคิดๆๆๆๆ

ไปถึงสถานี  ตื๊ดตั๋วเข้า  จังหวะจะเดินขึ้นบันได  สายตาไปป๊ะกะอะไรที่คุ้นเคย

ยืนอยู่ข้างหน้ากูเลยแม่ง  เพื่อนกูอยู่ครบทุกคนเลย...

มันมาคาราโอเกะกันจริงๆ ด้วยโว้ยแสรสสส  โอ๊ยกูอยากร้องห๊ายยยย


สรุป กันยารัตน์ก็โดนลากไปคาราโอเกะทั้งคืนยันตี 5

แล้วมันนรกที่ว่า  เสือกเป็นดริ๊งบุฟเฟ่ต์  ด้วยความเหนื่อยเลยซัดไปหลายแก้ว

ไม่พ้นนอนตายห่าตั้งแต่ยังไม่ตี 4 ดี!!! เพื่อนบอกสภาพแม่งอุบาทว์มากง่ะ

แถมแม่งเสือกถ่ายรูปมาแทกกูด้วย  ไอ้ห่าาาาา  โฮวววววว


พอตี 5 เวลาเกะหมด ก็ถูู่ลู่ถูกังออกจากร้าน  เดินโต๋เต๋มาสถานี

อารมณ์ตอนนั้นแบบไม่ไหว กูจะอ้วก อยากนอนมาก เมื่อไรจะถึงบ้าน

หน้าตาก็ไม่ไหวแล้ว โทรมยิ่งกว่าศพ  เพื่อนบอกยาไบ้มากๆ หน้าตอนนี้

แต่!!!!!! มันไม่ให้กูกลับบบ  กรี๊ดดดดดดดดดดด

หนึ่งในกลุ่มเพื่อน มีแฟนเกิร์ลชิโดะเมน มาโอะเนียงอยู่หนึ่งราย

ชีตั้งใจจะลากกันยารัตน์ไปต่อแถวรับบัตรคิวด้วยกันตั้งแต่แรก!!!

เดี๊ยนก็กรีดร้องว่า มึงจะบ้าเปล่าคะ  ถ่อไปทำไมตอนตี 5 คะ  กูจะนอนนน

แต่...คำขอร้องกูไม่เป็นผล  โดนลากขึ้นรถไฟดิ่งตรงไปชินจูกุโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

รู้แค่ว่า  แฟนเกิร์ลสองคน  นั่งหลับสิ้นสภาพบนรถไฟ  อนาถสายตาแก่คนรอบข้าง...มาก...

(ดีนะที่ชินจูกุมันสุดสถานีพอดี ไม่งั้นนะเมิ๊งงง  สนุกกกกก  หึหึหึ)


พอลงจากรถไฟ ก็เดินโซซัดโซเซออกจากสถานี

ชียังมีหน้ามาถามว่า  ร้านหนังสือมันไปทางไหนวะ

อีเหี้ยนนนนน  กูนึกว่าเมิงรู้ววววว  สราดดดดดดดด

กุเลยบอกว่า  มันอยู่ใต้ดินอ่ะ เดินไปฝั่งตรงข้าม 5 นาที แล้วลงบันไดไป

(แล้วทำไมกูรู้วะ???  อ๋อ  กันยารัตน์เตรียมมาดีคร่ะ หาข้อมูลไว้แล้ว กร๊ากก)

ก็เลยเดินไปกัน  ไปหาแผนที่หาพิกัดร้านหนังสือ...


เดินไปเดินมา  เริ่มได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าว...

พอพ้นมุมปั๊บ  ร้านหนังสือปรากฎอยู่ตรงหน้า...

พร้อมกับเหล่าแฟนเกิร์ลจำนวนมหาศาล!!!!

อีสัดดดด  ตีห้าครึ่งงง  พวกเมิงแห่กันมาทำม๊ายยยยยยย

บีเลยรียตาลีตาเหลือก (ในสภาพยังเมาอยู่) คลำทางไปต่อแถว

ก็ได้คิวที่ 278 มา...ย้ำว่าตอนตีห้าครึ่ง  แสรสสสสส

ก็ยืนต่อคิวไปเรื่อยๆ สักพักก็คิดได้ว่า กูจะยืนทำไม  นั่งได้นี่หว่า

ก็เลยนั่งมันแม่งตรงนั้นเลย  ด้วยสภาพที่พร้อมจะไปโลกหน้าได้ทุกเมื่อ

เพื่อนที่มาด้วยกัน.....สภาพไม่ต่างกันว่ะ  กร๊ากกกกก

สภาพแย่มากจนคนที่อยู่ถัดไปแม่งเว้นระยะห่างจากกูเยอะมากจนสังเกตได้อ่ะ

เหี้ยนป่ะล่าาาาาาาาาาาาาาาา


ระหว่างรอไปก็พยายามปลอบใจตัวเองว่า  ทนหน่อยนะ ตอนนี้มันแย่

แต่วันจริงต้องดีใจแน่ๆ เลย  (เค้าเรียกสะกดจิตตัวเองแล้วย่ะะะ  ดวกส์!)

ทั้งสองคนนั่งเช็คเวลาทุกๆ 10 นาทีว่าเมื่อไรมันจะ 9 โมงฟระ

กูจะตายคาหน้าร้านหนังสือแล้วนะคะ แม่มมมมมม

ระหว่างที่รอก็มีคนมาเรื่อยๆ อ่ะนะ  

แต่พี่ๆ สต๊าฟเค้าบอกว่าเกิน  1,000 คนตั้งแต่ตอน 7 โมงแล้วอ่ะ...